Hz. Davud (A.S.)

Hz. Davud (A.S.) Kimdir?

Hz. Davud (A.S.), İsrailoğullarına gönderilen büyük peygamberlerden biri, aynı zamanda İsrailoğullarının kralı, Zebur'un kendisine indirildiği peygamber, Calut'u (Goliath) sapan taşıyla öldüren kahraman, demiri mum gibi yumuşatan mucize sahibi ve çok güzel sesiyle Zebur okuyan, dağların ve kuşların kendisiyle beraber Allah'ı tesbih ettiği bir nebî-meliktir. Kendisi hem dinî hem de dünyevî otoriteyi kişiliğinde toplayan, tarih boyunca adaletin sembolü olarak kabul edilmiş müstesna bir şahsiyettir.

Kur'an-ı Kerim'de adı on altı defa zikredilen Hz. Davud, kendisine ilim, hikmet, saltanat, kuvvet, güzel ses ve Zebur verilmiş, "Ona hikmet ve güzel konuşma yeteneği verdik" (Sâd, 20) ayetiyle methedilmiştir. Yüce Allah onu İsrailoğullarına hem peygamber olarak göndermiş hem de krallık makamıyla şereflendirerek yeryüzünde halife kılmıştır: "Ey Davud! Biz seni yeryüzünde halife yaptık. O halde insanlar arasında adaletle hükmet..." (Sâd, 26).

Hz. Davud'un hayatı baştan sona ibretlerle, mucizelerle ve derin hikmetlerle doludur. Bir çoban çocuğu iken Talut'un ordusunda yer almış, dev savaşçı Calut'u tek bir sapan taşıyla yere sermiş, bu kahramanlığıyla toplumun gözdesi olmuş, nihayet kendisinden sonra İsrailoğullarının kralı olmuştur. Sıradan bir delikanlıdan kral-peygamberliğe uzanan bu yolculuk, Allah'ın dilediğini yücelttiğinin en güzel örneklerinden biridir.

Hz. Davud aynı zamanda "demirci peygamber" olarak da anılır. Çünkü Yüce Allah ona demiri mum gibi yumuşatma mucizesi vermiştir. Elleriyle demiri şekillendirerek zırh dokumuş, kendi geçimini bu el emeğiyle sağlamış, krallığının tüm servetine rağmen helal kazancın peşinden gitmiştir. Bu yönüyle o, çalışmanın, alın terinin ve helal rızkın peygamberi olarak da tanınır.

Peygamberimiz Hz. Muhammed (S.A.V) bir hadisinde onu şöyle övmüştür: "İnsanoğlu, kendi el emeğiyle kazandığından daha temiz bir rızık yememiştir. Allah'ın peygamberi Davud, kendi el emeğini yerdi." (Buhârî, Büyû, 15). Bu hadis, Hz. Davud'un sadece bir kral değil, aynı zamanda çalışkanlığın ve alın terinin örnek bir temsilcisi olduğunu bize açıkça göstermektedir. Sahip olduğu muazzam saltanata rağmen helal lokma için emek vermesi, onun takvâsının ve zühdünün derecesini ortaya koyar.

"Davud" İsminin Anlamı ve Lakapları

"Davud" (Arapça: داوود, İbranice: דָּוִד - David) ismi, kök itibariyle "sevgili, aziz, çok sevilen" anlamına gelmektedir. İbranice kökeninde Davud ismi "sevgili" (beloved) manasına gelir ki bu da onun hem Rabbi katındaki, hem de kavmi nezdindeki konumunu çok güzel bir şekilde anlatır. Hz. Davud, Allah'ın sevgili bir kulu, İsrailoğullarının ise sevgili bir kralı olmuştur.

Kur'an-ı Kerim'de Hz. Davud, adı zikredildiği her yerde büyük bir saygıyla anılmış, çoğunlukla "kulumuz Davud", "elimiz altındaki Davud" gibi hitaplarla onun Allah ile özel bir ilişki içinde olduğu vurgulanmıştır. "Kulumuz Davud'u an, çünkü o, Allah'a çok yönelirdi (evvâb)" (Sâd, 17) âyeti, onun en önemli vasıflarından birinin "evvâb" (çok tevbe eden, her hâlinde Allah'a yönelen) olduğunu bize bildirir.

Hz. Davud'un Kur'an'da ve İslâmî literatürde geçen başlıca lakap ve sıfatları şunlardır:

Hz. Davud'un oğlu Hz. Süleyman'ın anılmasında da babasının adı genellikle ön plana çıkarılmıştır: "Davud'a Süleyman'ı bağışladık. O ne güzel bir kuldu! Çünkü o, Allah'a çok yönelen biriydi" (Sâd, 30). Bu âyet, Hz. Davud'un şerefini oğluna bile nisbetle zikrederek onu yüceltmektedir. Günümüzde dünyanın birçok dilinde David, Dauwud, Davide, Davit gibi formlarla bu mübarek isim verilmekte ve Hz. Davud'un insanlık tarihine bıraktığı derin iz hatırlatılmaktadır.

Hz. Davud'un Mübarek Soyu

Hz. Davud (A.S.), Hz. Yakub (A.S.)'ın oğlu Yehûda'nın neslinden gelen bir peygamberdir. Babası İşâ (Jesse), Beytüllahim (Beytlehem) şehrinde yaşayan iman sahibi bir zat idi. İşâ'nın birçok oğlu vardı; Davud ise onların en küçüğüydü ve çoban olarak koyun otlatırdı. Kimse onun bir gün kral olacağını ve büyük bir peygamber olarak yeryüzünde zikredileceğini tahmin edemezdi. Ancak Yüce Allah, dilediğini yüceltir ve dilediğine mülkünü verir (Âl-i İmrân, 26).

Hz. Davud'un soy silsilesi, Hz. İbrahim (A.S.)'in oğlu Hz. İshak'a (A.S.), ondan Hz. Yakub'a (A.S.), ondan da oğlu Yehûda'ya ulaşmaktadır. Yehûda'nın sülalesi, İsrailoğullarının on iki kabilesinden biriydi ve krallık makamı bu sülaleden çıkmıştır. Dolayısıyla Hz. Davud, peygamberler zincirinin mübarek bir halkasıdır; dedelerinin her biri peygamber ya da salih bir kul olmuştur.

Tarihî kaynaklara göre Hz. Davud, Miladi'dan önce yaklaşık M.Ö. 1010 - M.Ö. 970 yılları arasında yaşamıştır. Doğduğu yer olan Beytüllahim, bugünkü Filistin topraklarında, Kudüs'e 9 km uzaklıkta bulunan ve sonradan Hz. İsa'nın (A.S.) da doğduğu mübarek şehirdir. Hayatının büyük kısmı Kudüs (Urşelim)'de geçmiş ve burada, kurduğu krallığın başkentinde vefat etmiştir. Kabri, rivayete göre Kudüs'teki Siyon Dağı üzerindedir.

İsrailoğullarının en seçkin kabilesi olan Yehûda kabilesinden gelen Hz. Davud, hem ırk hem ahlâk hem de dînî açıdan şerefli bir nesebe sahiptir. Oğlu Hz. Süleyman da bu soydan gelmekte ve her iki peygamber birlikte İsrailoğullarının en parlak döneminin mimarları olmuşlardır. Rivayete göre Hz. İsa (A.S.)'ın nesebi de anne tarafından Hz. Davud'a dayanmaktadır.

Calut'u Yenişi: Çoban Çocuğunun Zaferi

Hz. Davud'un hayatındaki en önemli dönüm noktası, henüz genç bir çocukken gerçekleştirdiği destansı Calut zaferidir. Bu olay, Kur'an-ı Kerim'de Bakara Sûresi 246-251. âyetlerde detaylı olarak anlatılmaktadır. O dönemde İsrailoğulları, peygamberleri Hz. Şem'un (Samuel) (A.S.)'dan kendilerine bir kral tayin etmesini ve düşmanları olan Calut'a karşı savaşmak istediklerini söylemişlerdi. Allah, onlara Talut'u kral olarak göndermişti.

Talut, önceleri sıradan bir adamdı. Uzun boylu, kuvvetli, ilim sahibi ve takvalıydı. Ancak kimi İsrailoğulları "Bizden daha zengin olmadığı halde, bu nasıl kral olabilir?" diyerek itiraz ettiler. Allah, Peygamberleri aracılığıyla "Onu üstün tutması, ilminin ve bedeninin geniş olmasındandır. Allah mülkü dilediğine verir" (Bakara, 247) buyurdu. Talut, ordusunu toplayarak düşman olan Filistînli (Philistine) kavmine ait Calut (Goliath) komutasındaki orduya karşı sefere çıktı.

Talut, yola çıktıktan sonra askerlerine nehir imtihanını uyguladı: "Allah sizi bir nehirle deneyecek. Kim ondan içerse benden değildir, kim tatmazsa bendendir; ancak eliyle bir avuç alan müstesna" (Bakara, 249). Askerlerin çoğu bu imtihanı kaybetti ve nehirden doyasıya içtiler. Geriye çok küçük bir grup samimi mümin kaldı. Bu sadık mümin askerlerden biri de genç Davud idi.

İki ordu karşı karşıya geldiğinde, Filistînli'nin Calut adlı komutanı öne çıktı. Calut, dev bir savaşçıydı; çelik zırhlar giymiş, kılıcı devâsâ, gücü efsanevîydi. Ortaya çıkıp "Benimle düello yapacak bir kahraman var mı?" diye bağırıyor, İsrailoğullarını korkutuyordu. Talut'un ordusundan kimse onun karşısına çıkmaya cesaret edemedi. Tam o sırada çoban elbiseli, küçük yapılı bir genç - Hz. Davud - öne çıkıp: "Ben onunla savaşırım!" dedi.

Talut şaşırdı, ona kendi zırhını ve kılıcını verdi. Fakat Davud bunları ağır buldu ve geri verdi. Yalnızca sapanı, çoban değneği ve beş düz taş aldı. Sakin ve kararlı adımlarla Calut'a yaklaştı. Calut onu görünce alay etti: "Bu çocukla mı savaşacağım?" Davud ona şu muhteşem sözleri söyledi: "Sen kılıcına, mızrağına ve kargına güvenerek geliyorsun; bense Rabbimin ismiyle geliyorum!" Ardından sapanına bir taş koyup hızla çevirdi ve fırlattı. Taş tam Calut'un alnına isabet etti. Dev savaşçı, yerin derinliklerine sanki çakılırcasına düştü. Davud ona koşup kılıcını alarak başını kesti. O anda tüm düşman ordusu bozguna uğradı.

Bu zafer, sadece askerî bir başarı değildi; İsrailoğullarının tarihinde bir dönüm noktasıydı. Çoban çocuk Davud, bir anda kavminin kahramanı oldu. Bu olaydan sonra Allah, ona hem krallığı hem de peygamberliği ve hikmeti verdi. Kıssa bize, görünüşteki zayıflığın gerçek güç olmadığını; asıl gücün Allah'a olan iman ve güvende gizli olduğunu en çarpıcı şekilde öğretir. Bu olay, bugün hâlâ "Davud ile Goliath" (David vs Goliath) olarak dünya dillerinde deyim hâline gelmiş ve zayıf gibi görünenin güçlüyü yenmesinin sembolü olmuştur.

Kral Olması ve 40 Yıllık Hükümranlığı

Calut'u öldürdükten sonra Hz. Davud'un itibarı gün geçtikçe arttı. Halk onu sever, Talut ise gittikçe kendisinden çekinmeye başladı. Bir süre sonra Talut vefat edince, Yüce Allah Hz. Davud'u İsrailoğullarına kral olarak tayin etti. Bu tayin, siyasî bir atama değil, doğrudan ilâhî bir görevlendirmeydi. Kur'an bu durumu şöyle ifade eder: "Allah ona hükümdarlık ve hikmet verdi, kendisine dilediğinden öğretti" (Bakara, 251).

Tarihî kayıtlara göre Hz. Davud, yaklaşık 40 yıl boyunca İsrailoğullarının kralı olarak hükmetmiştir. Bu sürenin ilk 7 yılı Hebron (Hebron/el-Halil)'da, sonraki 33 yılı ise başkent olarak belirlediği Kudüs (Urşelim)'de geçmiştir. Kudüs'ü fethetmiş, orayı İsrailoğullarının başkenti yapmış ve burada bir saltanat sarayı inşa ettirmiştir. Kudüs, onun zamanında İsrailoğullarının en parlak dönemini yaşamıştır.

Hz. Davud'un krallığı, Kur'an'da "adaletli yönetim"in ideal örneği olarak sunulur. Yüce Allah ona: "Ey Davud! Biz seni yeryüzünde halife yaptık. O halde insanlar arasında adaletle hükmet, nefsinin arzusuna uyma; sonra seni Allah yolundan saptırır" (Sâd, 26) buyurmuştur. Bu âyet, her yöneticinin kıyamete kadar uyması gereken temel ilkeleri ortaya koymaktadır: adalet, nefsin arzularına uymama ve Allah yolunda sabit kalma.

Hz. Davud, krallığı süresince halkın arasına karışmayı, onları bizzat dinlemeyi ve şikayetlere doğrudan muhatap olmayı ihmal etmezdi. Rivayete göre bazı geceler kılık değiştirerek halkın arasında dolaşır, yöneticilerinden memnun olup olmadıklarını sorardı. Adaletle hükmü, İslâm literatüründe "Dâvûdî adalet" tabiriyle anılacak kadar meşhurdur. Hatta sonraki asırlarda adaletli hükümdarlar için "İkinci Davud" ifadesi kullanılmıştır.

Saltanatına Rağmen Zühd ve Takva

Hz. Davud'un en dikkat çekici yönlerinden biri, sahip olduğu muazzam saltanata rağmen gösterdiği zühddür. Koca bir devletin hükümdarı iken, kendi elinin emeğinden başkasını yemezdi. Hazineden maaş almaz, demirden zırh dokuyarak onu satar, aldığı parayla geçimini sağlardı. Günlerinin bir kısmını ibadete, bir kısmını halkı dinlemeye, bir kısmını zırh yapımına, bir kısmını da ailesine ayırırdı. Bu mükemmel dengeli hayat, onun takva derecesinin bir tezahürüdür.

Rivayete göre Hz. Davud'un oruç âdeti de çok özeldi. Bir gün oruç tutar, bir gün tutmazdı. Peygamber Efendimiz (S.A.V) bu orucu överek: "En faziletli oruç, kardeşim Davud'un orucudur; o, bir gün oruç tutar, bir gün tutmazdı" (Buhârî, Savm, 59) buyurmuştur. Bu oruca İslâm literatüründe "Savm-ı Dâvûd" denilmektedir ve bugün hâlâ birçok Müslüman bu sünneti yerine getirmektedir. Bu durum, Hz. Davud'un sünnetinin İslam'da da yaşadığını gösteren güzel bir örnektir.

Peygamberliği ve Tebliği

Hz. Davud, hem kral hem peygamber olarak çift misyonu aynı anda yürütmüştür. Yüce Allah ona peygamberlik vermiş, Zebur'u indirmiş, İsrailoğullarına Allah'ın dinini tebliğ etmesini emretmiştir. Peygamberliği ve krallığı birlikte yürütmek, çok az peygambere nasip olmuş üstün bir derecedir. Bu durum, Hz. Davud'un manevî yüksekliğinin ve Allah katındaki değerinin bir göstergesidir.

Hz. Davud, kavmine tek Allah'a iman, Tevrat'a bağlılık, adaletle hareket etme, komşu haklarına riayet, dürüstlük ve Allah'ı çokça zikir gibi değerleri tebliğ etmiştir. Kendisi, bu değerlerin yaşayan örneği olmuş, kavmi onun ahlâkını taklit ederek dinlerine sıkı sıkıya bağlanmıştır. Onun döneminde İsrailoğulları, tarihlerindeki en dindar, en adaletli ve en mutlu dönemlerden birini yaşamışlardır.

Kur'an-ı Kerim'de Hz. Davud'un, halka Allah'ı hatırlatma konusundaki titizliği özellikle vurgulanmıştır. Her sabah ve akşam ibadet eder, bu vakitlerde dağlar ve kuşlar onunla beraber Allah'ı tesbih ederdi. Bu mucizevî manzaralar, İsrailoğullarının kalbinde derin izler bırakıyor, onları Allah'a daha çok yönelmeye sevk ediyordu. Bu yönüyle Hz. Davud, hem sözleriyle hem de ibadetinin kalite ve samimiyetiyle halkını etkilemiş bir rehberdi.

Zebur: Hz. Davud'a İndirilen Kutsal Kitap

Hz. Davud'a indirilen kutsal kitabın adı "Zebur"'dur (Arapça: زبور, İbranice: Tehillim - תהילים / Mezmurlar). Zebur, dört büyük kutsal kitabın en kısası olup çoğunlukla ilahi, dua, hamd ve hikmet ağırlıklıdır. Yeni hukukî hükümler getirmek yerine, daha önce Hz. Musa'ya (A.S.) verilen Tevrat'ın hükümlerini destekler ve kalpleri yumuşatıcı mahiyettedir.

Kur'an-ı Kerim'de Zebur, üç ayrı yerde açıkça zikredilir:

Zebur'un en önemli özelliği, Hz. Davud'un çok güzel sesiyle okuduğu ilahi ve dualarla dolu olmasıdır. Rivayete göre Hz. Davud Zebur'u okumaya başladığında, dağlar onunla beraber Allah'ı tesbih eder, kuşlar gelip onun etrafında toplanır, nehirler durur ve tüm canlılar kendisini dinlerdi. Bu manzara, ibadet ile kâinatın uyumunu simgeleyen mucizevî bir hâldir. Kur'an bunu şöyle anlatır:

Zebur'un bugün elde bulunan "Mezmurlar" (Psalms) kitabı, Yahudi ve Hristiyan geleneklerinde Eski Ahit'in bir bölümü olarak kabul edilmektedir. Ancak İslâm inancına göre, bugün elde bulunan bu metin, zaman içinde tahrif olmuş, Allah'tan geldiği şekliyle korunamamıştır. Asıl Zebur, Hz. Davud'a indirildiği gibi ilâhî bir kelâm idi. Mezmurlar'daki "Ey Rabbim!" diye başlayan pek çok dua ve ilâhi, Hz. Davud'un yumuşak kalbinin, Rabbine olan yakarışlarının yansımasıdır ve Zebur'un genel ruhunu yansıtır.

Hz. Davud Zebur'u okurken sesi öyle güzel, içli ve etkileyici idi ki, kuşlar havadan inip dallara konar, dağlar titrer, insanlar onu dinleyerek göz yaşlarına boğulurdu. Bu sebeple "güzel ses", İslâm geleneğinde "Davudî ses" diye anılır ve iyi bir Kur'an okuyucusu için en yüce iltifat olarak kullanılır. Peygamber Efendimiz de Ashâbından Ebû Mûsâ el-Eş'arî (r.a.)'nin Kur'an okuyuşunu işittiğinde: "Sana Davud'un mezamirinden bir mezmur verilmiş!" (Buhârî, Fezâilü'l-Kur'an, 31) buyurarak güzel sesle Kur'an okumayı Hz. Davud'un sesine benzetmiştir.

Hz. Davud'un Mucizeleri

Hz. Davud, kendisine verilen olağanüstü mucizelerle donatılmış bir peygamberdir. Bu mucizeler, onun peygamberliğinin ilâhî ispatı olduğu gibi, insanlığa sunulmuş büyük birer nimet ve ibret vesilesidir.

Hz. Davud'un İmtihanı ve Tevbesi

Kur'an-ı Kerim'de Hz. Davud'un karşılaştığı bir imtihan ve bu imtihanda verdiği hükümle ilgili dikkat çekici bir kıssa anlatılır. Bu olay, Sâd Sûresi 21-25. âyetler arasında bildirilmiştir. Bir gün ibadet için hücresine çekilmiş olan Hz. Davud'un yanına iki hasım, duvardan aşağı atlayarak ansızın girdiler. Davud korkup şaşırdı, ama hasımlar: "Korkma! Biz iki davacıyız. Aramızda adaletle hükmet" dediler.

Hz. Davud, hiç düşünmeden: "O, senin koyununu istemekle sana gerçekten zulmetmiştir. Zaten ortakların çoğu birbirine haksızlık eder; ancak iman edip salih amel işleyenler hariç" dedi. Hükmü verir vermez, bunun bir imtihan olduğunu anladı. Hasımlar gerçek değildi - bunlar birer melekti ve onu denemek için gönderilmişlerdi. Davud hemen tevbe etti, secdeye kapandı, gözyaşlarıyla Allah'tan af diledi. Allah da onun tevbesini kabul etti.

Bu kıssa bize çok önemli dersler verir: (1) Hüküm verirken her iki tarafı da dinlemek gerekir. Hz. Davud'un tevbesinin sebebi, diğer tarafı dinlemeden hüküm vermiş olmasıdır. (2) Peygamberler bile imtihandan uzak değildir. Allah onları da sürekli imtihanlarla olgunlaştırır. (3) Hatayı fark etmek ve anında tevbe etmek, gerçek kulluğun işaretidir. Hz. Davud'un hemen secdeye kapanıp af dilemesi, onun imtihanlardaki davranışının aslıdır. (4) Allah'ın affı geniştir ve sevdiği kulunun tevbesini kabul eder. Kur'an-ı Kerim, bu tevbe sonrası "tilavet secdesi" gerektiren bir âyet içermektedir (Sâd, 24).

Kur'an-ı Kerim'de Hz. Davud

Hz. Davud'un adı Kur'an-ı Kerim'de on altı defa açıkça zikredilmiştir. Bu, onun İslâm peygamberler silsilesinde ne kadar önemli bir yeri olduğunu göstermektedir. Kur'an'da onunla ilgili kıssalar ve değinmeler şu sûrelerde geçmektedir:

Kur'an Hz. Davud'u hep güçlü, ilim sahibi, evvâb, hikmet sahibi, adil, halife, çok ibadet eden sıfatlarıyla anar. Bu vasıflar, mümin için örnek karakteri temsil eder. Özellikle Sâd Sûresi, onun hayatının en güzel anlatıldığı yerdir ve âlimler, hüküm ve yönetim âdabı konusunda en çok bu sûreye başvururlar.

Ailesi ve Oğlu Hz. Süleyman

Hz. Davud'un birden fazla hanımı ve çocuğu olmuştur. Ancak bunların arasında en meşhur ve en önemli olanı, kendisinden sonra hem peygamberlik hem de krallık mirasına varis olan oğlu Hz. Süleyman (A.S.)'dır. Hz. Süleyman, ilim, hikmet, krallık, saltanat konularında babasına varis olduğu gibi, cinlere hükmetme, rüzgara binme ve hayvanların dilini anlama gibi benzersiz mucizelerle de donatılmıştır.

Hz. Davud, oğlu Süleyman'ı küçük yaşlarından itibaren hikmetle yetiştirmiş, krallığa ve peygamberliğe hazırlamıştır. Kur'an'da her iki peygamberin birlikte verdiği bir hüküm hikayesi vardır: Bir tarlaya giren koyunların mahsulü yediği bir davada, Hz. Davud koyunların sahibine tarlayı vermeyi hükmetmişti; Hz. Süleyman ise daha hikmetli bir çözüm önermiş ve "Koyun sahibi tarla sahibine tarlayı onarıncaya kadar koyunlarını versin, yününden yararlansın" demiştir. Bu, Allah'ın her iki peygambere de ilim verdiğinin, ama Süleyman'a daha ince anlayış ihsan ettiğinin işaretidir (Enbiyâ, 78-79).

Hz. Davud'un en ünlü oğulları arasında Süleyman (A.S.) ve Absalom sayılabilir. Rivayete göre Hz. Davud'un toplam 19 oğlu olmuştur. Ancak İslâm inancına göre sadece Hz. Süleyman'ın peygamberliği Kur'an ile kesinleşmiştir. Diğer oğulları peygamber değildir. Hz. Süleyman'ın peygamberlik makamına layık olması, babasının duası ve Allah'ın ihsanıyla olmuştur.

Hz. Davud, ailesini iyi yetiştirmeye, onlara Allah'ı sevdirmeye ve namaz kılmayı öğretmeye büyük önem vermiştir. Onun aile hayatı, her ne kadar tahtı, serveti ve sorumluluğu ağır olsa da, peygamber sevgisiyle, hikmetle ve adaletle yönetilmiştir. Ailesinin ona olan saygısı ve oğlu Süleyman'ın babasından sonra onun yolundan şaşmaması, bu aile terbiyesinin somut bir başarısıdır.

Hz. Davud'un Vefatı

Hz. Davud, yaklaşık 100 yaşında (bazı rivayetlere göre 70 veya 77 yaşında) Kudüs'te Rabbinin rahmetine kavuşmuştur. Vefatıyla ilgili rivayetlerde onun ibadet hâlinde, ansızın ve hiç acı çekmeden, sessiz bir şekilde vefat ettiği belirtilir. Rivayete göre hayatını planlamış bir peygamber olarak kendi ömrünün süresini Allah'tan istemiş, Allah da ona rızk vermiş, nihayet takdir edilen süre dolduğunda ansızın ruhunu teslim etmiştir.

Bazı İsrâilî rivayetlerde onun vefat günü olarak Cumartesi günü zikredilir. O gün, Hz. Davud mescidinde ibadet ediyordu. Vefatı üzerine halkı çok üzülmüş, cenazesine binlerce kişi katılmıştır. Halef olarak tahta oğlu Hz. Süleyman (A.S.) geçmiş ve babasının saltanatını devam ettirmiştir. Hz. Süleyman döneminde İsrailoğullarının altın çağı başlamış, Mescid-i Aksâ (Süleyman Mabedi) onun zamanında inşa edilmiştir.

Hz. Davud'un kabri, Yahudi, Hristiyan ve İslâm geleneğinde Kudüs'teki Siyon Dağı'nda bulunduğuna inanılır. Bugün de burası ziyaret edilen bir mekândır. İslâm âlimlerine göre, peygamberlerin kabirleri zamanla değişmiş, bazıları bilinmez olmuş, ama onların ruhları Allah katında diridir (Âl-i İmrân, 169). Hz. Davud da, kendisinden binlerce yıl sonra bile hâlâ sevgiyle, hürmetle, imrenmeyle anılmakta ve onun Savm'ı, Zebur okuma tarzı, adaleti, zırh sanatı ve el emeğiyle geçinmesi İslâm âleminde yaşamaya devam etmektedir.

Hz. Davud'un Hayatından Dersler

Hz. Davud'a Dair Hadisler

Sıkça Sorulan Sorular

Bu Yazıyı Paylaş

Diğer Peygamberler